Menu:

  Rehabilitacja kraków
  Kontakt

Kręgosłup człowieka:

  Budowa kręgosłupa szyjnego
  Zakres ruchów kręgosłupa
  Biomechanika kręgosłupa człowieka

Podstawy terapii manualnej:

  Składowe terapii manualnej i definicje podstawowych pojęć
  Testy diagnostyka rozpoznanie
  Charakterystyka i przyczyny zablokowania


Testy diagnostyka rozpoznanie

Terapię manualną poprzedzają odpowiednie testy które mają na celu wykrywanie zaburzeń ruchomości oraz dobranie odpowiednich technik leczenia które zmierzać będą do przywrócenia prawidłowej gry stawowej (ruchomości), a także równowagi pracy mięśniowej.

Terapeuta, na podstawie zlecenia wydanego przez lekarza oraz szczegółowego badania wykonanego wedle ściśle określonego schematu, dokonuje oceny biomechanicznej oraz funkcjonalnej chorego. Ponieważ ortopedyczne schorzenia narządów ruchu, będące często wynikiem przeciążenia, urazów, mikrourazów bądź też zapalenia, często obejmują wiele różnych tkanek równocześnie, to w pierwszej kolejności należy przeprowadzić możliwie jak najbardziej szczegółową analizę dolegliwości bólowych pacjenta. Szukana dysfunkcja może dotyczyć stawu, nerwu lub mięśnia. Może też dotyczyć wszystkich wymienionych tkanek w tym samym czasie. W takim układzie, aby nie przeoczyć podczas wstępnego badania żadnej oceny, zaleca się postępowanie według schematycznie ułożonej kolejności wywiadu, z wykorzystaniem precyzyjnych, manualnych testów różnicowych. Schemat ten prezentuje się następująco:

1. Badanie orientacyjne

Nadrzędnym i głównym celem tego etapu jest postawienie hipotezy która wskazywać będzie na problem który wynika w związku z dysfunkcją narządu ruchu pacjenta. W takim przypadku terapeuta ustala także wstępne wskazania
oraz przeciwwskazania do przeprowadzenia dalszego badania. Jeżeli to tylko możliwe wykonuje także których celem jest zlokalizowanie objawów bólowych. Testy takie wykonuje się wówczas gdy pacjent poruszając swoim ciałem odczuwa ból który musi też ustępować bądź się zmniejszać podczas ruchu powrotnego. Terapeuta, ustawiając pacjenta przed wystąpieniem bólu i przemieszczając kości w stawie w odpowiednim kierunku, wykonuje test prowokujący pojawienie się dolegliwości bólowych.

Test taki zawsze potwierdzany jest testem redukującym, który polega na celowym, umiejętnym odchodzeniu od sprowokowanego bólu. Testy prowokujące bardzo szybko i logicznie pomagają odnaleźć staw lub segment w obrębie kręgosłupa odpowiedzialny za ból pojawiający się podczas ruchu.  Jeżeli dolegliwości bólowe w trakcie wykonywania ruchu nie pojawiają się to terapeuta przechodzi do badania specyficznego całej okolicy, na którą się pacjent uskarża oraz okolic sąsiednich. Jeśli terapeuta za pomocą badania specyficznego zlokalizuje tkankę która odpowiedzialna jest za objawy bólowe pacjenta - to w zależności od jej rodzaju (torebka stawowa, więzadła, nerw, mięśnie) wprowadza specyficzne techniki leczenia tej tkanki.

2. Badanie specyficzne

a. Wywiad.

Na wskutek wnioskowania klinicznego, następuje ograniczenie diagnostycznych hipotez do tych najbardziej prawdopodobnych schorzeń. Postawioną wcześniej hipotezę należy rozwinąć następnie potwierdzić wykonaniem badania. Należy w tym przypadku zwrócić szczególną uwagę na obecne dolegliwości, ich dotychczasowy przebieg,
stan ogólny pacjenta, występujące wcześniej schorzenia, wywiad socjalny i rodzinny
oraz stan narządów wewnętrznych.

b. Oglądanie:

Dalsze zawężanie badania. Należy zwrócić uwagę na postawę, kształty ciała, skórę oraz środki pomocnicze.

c. Badanie funkcji

Poprzez ruchy proste (anatomiczne - jednoosiowe służące do badania pomiaru zakresu ruchu) i złożone (funkcjonalne - sprzężone i niesprzężone, wykonywane podczas codziennych czynności) dokonuje się lokalizacji struktury która uległa dysfunkcji oraz określa się jej rodzaj i rozległość (hypermobilność, hypomobilność itp.).

d. Testy oporowe

Poprzez właściwe napięcie mięśni pozostających bez ruchu w stawie, dokonuje się oceny uszkodzonego stawu poprzez układ nerwowy, mięśniowy i układ krążenia. W trakcie testu może się okazać, że mięsień jest osłabiony (np. z powodu ucisku korzenia nerwowego) albo w czasie jego napinania wyzwalają się objawy bólowe (np. uszkodzenie ścięgna lub przyczepu do kości).

e. Bierne ruchy tkanek miękkich

Na wskutek poruszania tkankami miękkimi, pozostającymi bez ruchu w stawie, następuje odróżnianie dysfunkcji tkanek miękkich od dysfunkcji stawu.

f. Testy dodatkowe:

W celu określenia funkcjonalnych zdolności wykonuje się badanie koordynacji, szybkości i wytrzymałości.

3. Wyniki badań lekarskich - diagnoza

Badania obrazowe (Rtg, CT, MRI, USG), badania elektrofizjologiczne, punkcje, badania laboratoryjne, artroskopie są tylko uzupełnieniem badania klinicznego pacjenta. Są sytuacje, w których np. istotne zmiany w badaniach obrazowych nie pasują
do wyników badania klinicznego pacjenta który posiada tylko niewielkie dolegliwości bólowe. Czasem na badaniu obrazowym nie widać zmian strukturalnych, podczas gdy w badaniu klinicznym lekarz stwierdza wyraźną dysfunkcję powiązaną z bardzo dużym bólem.

a. Diagnoza tymczasowa

To diagnoza która podsumowuje wszystkie w/w wymienione badania, wskazując na uszkodzoną strukturę (nerw, dysk, torebka stawowa, więzadło, mięśnie), którą należy leczyć za pomocą technik specyficznych.

b. Próba leczenia

W zależności od rodzaju tkanki która uległa uszkodzeniu zastosowanie bezpiecznych, specyficznych technik leczenia z uwzględnieniem ochrony sąsiednich okolic poprzez dobrą stabilizację lub tzw. ryglowanie stawów.

c. Diagnoza aktualna lub ponowne badanie

Jeżeli na wskutek leczenia próbnego uzyska się zmniejszenie objawów bólowych pacjenta to diagnoza próbna staje się diagnozą aktualną. Jeżeli natomiast będzie brak jakiejkolwiek poprawy to terapeuta musi zmienić stosowaną technikę
lub też wykonać ponowne badanie.

d. Testy kontrolne

Monitorowanie zasadności wykonywania danych technik leczniczych wymaga aby po każdej z nich wykonywany był odpowiedni test kontrolny. Może to być dla przykładu ponowne badanie ruchu, który wcześniej powodował ból u pacjenta, może to być także ponowny pomiar zakresu ruchu lub też ponowne badanie oporu końcowego. Ponadto można wykonać test tkliwości uciskowej tkanek lub ponowny test oporowy dla mięśni, w przypadku układu nerwowego może to być kontrola objawów podczas ponownego wykonywania testów napięciowych nerwów lub ponowne badanie przewodnictwa nerwowego. Jeśli stosowana technika jest nieskuteczna to z jednej strony szkoda czasu i energii terapeuty aby ją wykonywał, a drugiej należy oszczędzić niepotrzebnego bólu pacjentowi.

© 2016 Rehabilitacja Kraków
Realizacja: Agencja Interaktywna WebProm